من : مسا فر
مقصد: آخرين ايستگا ه
عابرشب
اي شبگرد !
از چنين بي نقشه تن نفرسو دت؟
ابر مي گريد
باد مي گردد
وبه خود اين گونه نجوا مي كند عابر:
درشبي اين گونه توفاني
گوشۀگرمي نمي جوئي؟
يا بدين پرسند ۀ دلسو ز
پاسخ سردي نمي گوئي؟
عابر! اي عابر!
جامه ات خيس آمدازبارن
نيست آهنگ خفتن
يا نشتن در برياران؟
با چنين هر در زدن ،هرگو شۀ گرديدن،
درشبي كه ش وهم ا ز پستان –
چو نان قير نو شد زهر
رهگذا ر مقصد فرد ا ي خويشم من....
متولد اواخر
هزاۀ دوم